Bu karamsarlık niye?

Ülke siyasetinde yer almış bulunan birbirinden çok farklı dünya görüşlerine sahip altı partinin bir araya gelmesini bir türlü kabullenemeyen çevreler var.

Gözlerini yumup ağızlarını açıyorlar ve saydırıyorlar da saydırıyorlar. “Ülke sorunlarının halli için hangi asgari müştereklerde birleşebiliriz” diye altı siyasi parti tarafından oluşturulan altılı masayı adeta bir fitne fesat odağı gibi göstermeye çalışıyorlar.

Kendilerine daha yakın olduklarını düşündükleri partilere gayet hoyrat bir biçimde “orada ne işiniz var” diye soruyorlar.

“Niye bizim yanımızda değilsiniz de onların yanındasınız” diye sitem üstüne sitemde bulunuyorlar.

Paçaları sıkışınca böyle sitem ediyorlar ama “vakti zamanında biz bu arkadaşlara nasıl davrandık” diye hiç düşünmüyorlar.

Dün kendilerinden farklı düşünen eski dostlarına “hayat hakkı tanımaya yanaşmayan, kapatın partinizi gelin aramıza” havasında büyüklük taslayanların bugün sitemde bulunma hakları olabilir mi?

Altılı masaya bakıp “ne güzel çok farklı dünya görüşlerine sahip partiler bir masa etrafında toplanıp ülke sorunları için çözüm üretmeye çalışıyorlar” diye düşünmek varken altılı masayı hile üretim merkezi gibi göstermeye çalışmak karamsarlığın ta kendisi değil mi?

Evet, bu karamsarlık niye?

Ülke sorunlarının çözümü konusunda farklı görüşlere sahip insanların bir araya gelmiş olmaları birilerini niye bu kadar rahatsız ediyor ki?

Yarım bardak suya bakıp “yarıya kadar dolu” diye şükretmek varken “bunun yarısı niye boş” diye kükremek ne kadar karamsarlık ise altılı masa hakkındaki olumsuz yaklaşımlar da o kadar karamsarlıktır.

Altı partinin elbette her konuda anlaşmaları beklenmiyor.

Ama anlaşabilecekleri konular etrafında kenetlenmeleri de imkânsız görünmüyor.

Bu altılı masanın hasımlarını çıldırtıyor. Altı parti nasıl böyle bir araya gelebiliyor diye akılları başlarından gidiyor. Onlara tavsiyemiz altılı masa hakkında ileri geri konuşma yerine bunlar nasıl bir araya gelebiliyorlar sorusuna cevap aramaları, kendilerinin de bu yolu denemeleridir.

Yani kamplaşma yerine kucaklaşmayı seçmeleridir.