Siyasette kullanılan üslup tam bir felaket habercisi halinde!
Özellikle de iktidar sözcülerinin tercih ettiği üslubun tasvip edilebilecek bir yanı yok!
Bu üslup incitici bir üslup!
Bu üslup kırıcı bir üslup!
Bu üslup hakaret eden bir üslup!
Böyle bir üslupla hitap edilen insanların gönlünü kazanmak elbette mümkün değil!
Böyle bir üslupla hitap edilen insanların ancak gönülleri kırılabilir!
Böyle bir üslup olsa olsa bir avuç iktidar yanlısı “yandaş militanı” memnun ve mutlu edebilir!
Böyle bir üslup ile iktidara sempatizan kazandırılamaz!
Nitekim siyasette yaşanan da aynen bu durum!
İktidar sözcüleri her gün taraftar kaybediyorlar!
Dün iktidarın emrinde olanlar bugün iktidarın karşısına dikilip hesap soruyorlar!
Dün bu iktidarla kol kola yürüyenler bugün bu iktidarın karşısında saf tutuyorlar.
Başbakanlar karşısına geçiyor.
Bakanlar karşısına geçiyor.
Milletvekilleri karşısına geçiyor.
Danışmanlar karşısına geçiyor.
Bütün bu karşı geçişlerin temelinde iktidar sözcülerinin tercih ettiği üslup yatıyor.
İktidar sözcüleri farklı düşünenleri anlamaya çalışacaklarına onları kara listelere alıyorlar.
Ve onlara hemen “hain” damgasını vurarak “düşman” olarak nitelendiriyorlar.
Hal böyle olunca da yanlarında sempatizan kalmıyor.
Birkaç yandaş militanla yola devam etmek zorunda kalıyorlar.
Yandaş militanlar da karşı görüş beyan edenlerin başlarına geleni gördükleri için her fırsatta iktidar sözcülerine sadakatlerini ispata çabalıyorlar.
Netice itibarıyla sürekli taraftar kaybı yaşıyorlar.
İktidar sözcülerinin bu gerçeğin farkına varabildiklerini söylemek mümkün değil.
Çünkü yaşananlardan hiç ders almamış gibi davranıyorlar.
Hâlâ dillerine hâkim olamıyorlar ve önlerine geleni karalamaya devam ediyorlar.